Δύο παράλληλες γραμμές,
Είναι των δυών μας οι ζωές,
Ούτε κοντά, ούτε μακριά,
Πάντα μαζί και χωριστά.

Το αύριο σβήνει μες στο χθες,
Κι εμείς μονάχα θεατές,
Δεμένοι από μια κλωστή,
Που δεν τολμάει να κοπεί.


Αυτό το σκιερό ταξίδι,
Το σκουριασμένο αυτό παιχνίδι,
Υπήρξε κάποτε στιγμή,
Που θα μπορούσε ν’ αλλαχθεί.

Να σμίξουμε για μια φορά,
Σ’ ένα κορμί, σε μια καρδιά,
Μα
Ίσως εγώ, ίσως εσύ,
Ίσως κι οι δύο μας δειλοί,
Ώσπου,
Έφυγε, πέρασε η στιγμή,
Και,
Η Αγάπη δάκρυσε βουβή,
Άνοιξε δυο λευκά φτερά,
Και πέταξε παντοτινά.


Δύο παράλληλες γραμμές,
Είναι των δυών μας οι ζωές,
Δύο πλανήτες σε τροχιά,
Πάντα μαζί και χωριστά.

Μιας πέτρας δυό κυματισμοί,
Δύο σταγόνες στη βροχή,
Πέφτουν σε πετρωμένη γη,
Κυλούν σε θάλασσα στεγνή.

Κάτι κερδίσαμε θα πεις,
Έτσι, για πάντα ασφαλείς,
Μελετημένα και σωστά,
Ποτέ μακριά, ποτέ κοντά.


Αυτό το σκιερό ταξίδι,
Το σκουριασμένο αυτό παιχνίδι,
Υπήρξε κάποτε στιγμή,
Που θα μπορούσε ν’ αλλαχθεί.

Να σμίξουμε για μια φορά,
Σ’ ένα κορμί, σε μια καρδιά,
Μα
Ίσως εγώ, ίσως εσύ,
Ίσως κι οι δύο μας δειλοί,
Ώσπου,
Έφυγε, πέρασε η στιγμή,
Και,
Η Αγάπη δάκρυσε βουβή,
Άνοιξε δυο λευκά φτερά,
Και πέταξε παντοτινά.


Δύο παράλληλες γραμμές.