....Ama yine de inanamıyordu! O eller için başka hiçbir şey değilmiydi? Ona dokunmuş olan ona yıllarca dokunan o eller için mi? Sadece bir... bir müzik kutusundan başka bir şey değilmiydi?

Ve ama sevinç, dikkat ve iyilikle dokunduklarıni hatırlıyordu!
Ve o da onlara elinden geldiğince güzel şarkı söylüyordu. Daima mümkün olduğu kadar güzel şarkı söylüyordu, tuşlarına basarak oynadıkları zaman bile, ilk derslerinde bile!




  "...Hayır, burada kimse yok..."
diye kendiliğinden cevap verdi büyük piyano, ve o karanlık tavan arasında yaylarından çıkan notalar o kadar falsolu göründü ki.

"...Herkes gitti..."


Etrafını boş hisseti.
Artık eski avizeler, güzel sallanan sandalye, çocukların gürültülü oyuncakları ve bebeğin beşiği artık olmayacaktı. Artık hiçbir şey olmayacaktı. O ıssız tavan arasında hiçbir yerin ortasında –veya kenarında?– hiç kimse onu duymuyordu.


Evde de kimse olmayacaktı.
Aşağı katlar boş olacaktı. Çocuklar büyümüştü artık. Belki çoktan gitmişlerdi. Belki aile ve başka evler kurmuşlardı.
Belki arkalarında bıraktıkları tek şey o piyano idi! Taşınması o kadar zordu ki. Başka yere uyamayacak kadar büyük.
Yaşlı bir piyano, yaşlı bir tavan arasında, o da yaşlanmış olan bir evde. Boşlukta kaybolmuş bir evde.


"Yazık" dedi, ve bir seri falsolu nota tavan arasında yankılandı....