....Etrafımda değişik renkte gezegenler, mavi beyaz ve kırmızı güneşler görüyordum. Siyah yüzükler ve rengârenk delik–mağaralar. Göksüz bulutlar ve bulutsuz gökler. Hiçbir yere gitmeyince her şey ne kadar güzel...

"Zavallı yıldız", dediklerini duydum, "çok üzgünüz."

"Ama neden üzülüyorsunuz?"
"Sonsuzun ucunda söndüğün için. Işığın geçip kaybolduğu için..."

"Işığım hiçbir zaman kaybolmaz... Yalnız siz hareketsiz duruyorsunuz..."

"Νe dedin..."

Fakat yıldızları sesi çabuk sönüyordü. Hakikaten bu ışığın duracak vakti yoktu.

"Beni beraberinizde aldığınız için teşekkür ederim" dedim onlara.
"Bizim memnuniyetimiz", diye cevap verdiler, "içimizde bulunduğun için biz seviniyoruz."

"Çoktan beri berabermisiniz?"
"Seni tanıdığımızdan beri, demedik mi?"



* *
Boşluğun ortasında o kadar güzel di ki. O zamana kadar hiçbir zaman görmediğim şeyler görüyordum. Hiçbir zaman hayal etmediğim.
Dörtköşe, çok köşeli, silindir şeklinde gezegenler görüyordum. Sinirlendikleri zaman ışıkları değişen güneşler görüyordum. Kadife renkli mehtaplar görüyordum.
Hepsi boşlukta duruyor, fakat bir şeye raptedilmiş gibi gözüküyordu. Hareket ediyor fakat ebediyen hareketsiz gibi gözüküyorlardı. Rengârenk kuyruklu yıldızlardan başka hepsi. Evet, gördüğüm kuyruklu yıldızlar o kadar güzel di ki...
Rüyalarının ucunda koşarak kaçan ışıklı küçük bir topu kovalayan renkli uzun kuyruklar. Bu kuyruklu yıldızlar o kadar güzeldi ki!
Yıldızlarıma döndüm.
"Kendiniz için konuşun" dedim onlara.

"İki yıldızız. Seyahat eden iki yıldızın ışığı."