"....Üzülme", dedi üzgün maske ötekine.

"Üzülme, zaman çabuk geçecek, göreceksin... Provalar bitecek, açılış olacak, eser sönecek ve sonra yine bizi rahat bırakacaklar."
"Her şey bir gün bitecek. Sabret."

"Artık dayanamıyorum" cevap verdi üzgünce sevinçli maske.
"Her gün aynı diyaloglar. Her provada. Her seansta. Ve ben konuşmaya meçburum! Sevinçli diyaloglara artık dayanamıyorum.
Hiçbir şey hiçbir zaman bitmeyecek. Nasıl ki o kadar yıl hiçbir şeyin bitmediği gibi. Ve bundan sonraki eser niçin değişik olsun? Her eserde bir sevinçli maske yokmudur? Her eserde.
Daha fazla dayanamıyorum."


"Cesur ol", dedi yine üzgün maske, "Seni anlıyorum."
"Bugün bana söylettikleri benim hoşuma gidiyor mu sanıyorsun?
Sıkıcı üzücü diyaloglar... Bugüne kadar oynadığım her eserde hemen hemen aynı...
Biliyorsun şarkı söylettip gülümsetmelerini tercih ederdim. Artık keyifsiz diyaloglara dayanamıyorum."

"Fakat bu derinin şekil değiştirdiğini maalesef göremiyorum" diye ekledi gülümseyerek ağzının yerini alan üzgün kesiğin ardından.
"Böyle kalacak; daima somurtkan ve tozlu.
Yalnız gözyaşı dolu rollere uygun olarak."
"Berbat diyorum sana."

"...Berbat" dedi yine, ve gülecek takatı bulabildi.
Ağız ve gözlerin yerinde üzgün kesikli bir maske idi sadece. Sevinçli bir yüze sahip bir maskenin yanında, gülen bir maske.


"Bu kadar keyfi nerde buluyorsun şaşıyorum!" dedi sevinçli maske.


"3-2-1, başla."