".....Onu bulmak için çepe çevre her yerde aradım...
...Fakat hiçbir yerde yoktu!"
"O ağaçtan bana kalan yalnız ,bir daldı. Yalnız bir dal!
Bir çerçeve yapacak kadar. Ama şimdi bana bu kadar dokunacak olan bu degildi; ellerimde yegâne, istediğim çerçeve vardı... Fakat hiçbir kelebek onun içinde bulunmaya lâyık degildi! Sanki aynı başlangıç noktasına donüyordum."
"...Baska çerçeveler yaptım. Şahane çerçeveler. Daha büyük çerçeveler. Onların içine başka kelebekler kapattım... Artık hiçbiri benden kaçamamalıydı.” "...Bir teki bile." "Aynı hata yine tekrarlanmamalıydı. Başkalarını da arıyordum. Ve başkalarını...
Onu, sadece bulamadığım onu ararken...
Hiçbir zaman bana görünmeyeni..."
Ona doğru döndü...
"Daima gizli sakladım", diye mırıldandı, "Kalemin en yüksek kulesi'nde."
Gözleri donuklaşmıştı...
Nereye baksa onu farkedemiyordu. Ama orada olduğunu biliyordu.
"Seni bekliyordum”, dedi o zaman. "...Her zaman bekliyordum..."
"Her şeyden evvel, bir gün geleceğini içimin derinliğine söylüyordum..."
Sesi artık güçlükle çıkıyordu.
Sönen, fakat ona erişmek için halâ yayılan bir ses.
"Bu çerçeveyi,
Senin için yaptım..."
"...Bir zamanlar niçin diye sordun, ve cevap vermedim! Bilmiyordum.
Ama şimdi biliyorum! Şimdi, hatırlıyorum..."
PDF'ler/metinler ve çizimler 
Öneriler 
